The Inspirations

FAMILY PORTRAIT: เปิดกรุภาพครอบครัวแง้มดูตู้สไตล์สามัญประจำบ้าน

บทความโดย Korakot Unphanit, Contributing Editor, W. MINISTRY

The Inspirations

FAMILY PORTRAIT: เปิดกรุภาพครอบครัวแง้มดูตู้สไตล์สามัญประจำบ้าน

5 May 2020

จุดเริ่มต้นของสไตล์ที่อยู่เพียงใต้ปลายจมูกมาแสนนาน

 

ผมเขียนบทความนี้เพื่อคารวะบิดามารดา และบูชาพระในบ้านนั่นคือแรงจูงใจ เพราะผมเชื่อว่าทุกครอบครัวย่อมมี ‘ความลับ’ หรือเอกลักษณ์ที่ส่งต่อกันรุ่นสู่รุ่นดังโบราณว่า ‘ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น’ ถ้าอยากรู้ว่าลูกเป็นอย่างไร ให้ย้อนกลับไปดูพ่อแม่

ขอเท้าความสักหน่อยตามประสาคนห่างไกลบ้าน ผมเกิดที่หาดใหญ่แต่บ้านหลังแรกอยู่สตูล (ผมไม่ลืมที่จะถามคนฟังด้วยคำถามที่ว่า คุณรู้จักจังหวัดนี้ใช่ไหม?) พ่อทำธุรกิจประดับยนต์ที่นั่นเป็นร้านแรกๆ ในจังหวัด พ่อขับและซ่อมรถได้ทุกประเภทตั้งแต่ซูเปอร์คาร์ยันซาเล้ง แต่ผมกลับขับรถในสไตล์ ช้า…แต่ไมชัวร์ จนเพื่อนที่นั่งข้างไปได้แค่ 3 นาทีถึงขั้นทักว่า นี่ขับมานานเท่าไหร่แล้ว

เรื่องเครื่องยนต์กลไกไม่ต้องพูดถึง เพราะบุญแค่ไหนแล้วที่เปลี่ยนหลอดไฟเป็นแต่เดชะบุญที่ดันเป็นเด็กรักดี เรียนดี (ผมไม่ได้อวยตัวเอง แต่ประสบการณ์การเป็นคนที่ผ่านวัยทำงานมาสักระยะ ผมพบว่าไม่มีอะไรง่ายเท่าการเรียนหนังสืออีกแล้ว) ผมจึงสอบเข้าไปเรียนที่โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย หนึ่งในทักษิณแดนทอง เรียนจบสายวิทย์-คณิต แต่ดันสนใจดนตรีจนสอบเข้าไปเรียนที่ศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาฯ จบมาด้วยเกียรตินิยมอันดับ 1 ในสาขาการประพันธ์เพลง

ชีวิตของศิลปกรรมศาสตร์บัณฑิตหักมุมอีกที ด้วยการเป็นนักเขียน เริ่มงานแรกในนิตยสาร Elle Men Thailand ความรับผิดชอบคือสัมภาษณ์ผู้คน เขียนสารคดี ที่นี่เองที่ผมได้เจอกับ ‘อาจารย์’ (ควบตำแหน่งรุ่นพี่และเพื่อน) หลายท่าน คนหนึ่งขัดเกลาทักษะการเล่าเรื่องและการจับประเด็นสังคม อีกคนช่วยเหลาสายตาให้มีอาร์ตไดเร็คชั่น และอีกคนช่วยชี้ทางแห่งสไตล์และการใช้ชีวิตอย่างมีศิลปะ ดังคำที่เขาเคยเขียนให้ผมไว้บนหน้ากระดาษของหนังสือเล่มหนึ่งซึ่งเขามอบให้เป็นของขวัญวันเกิดว่า “อาร์ม จำไว้ สไตล์…คือคำตอบของทุกอย่าง” ผมเชื่อเขา และการเดินทางค้นหาสไตล์ของผมเริ่มจากตรงนั้น

ขออภัยที่เกริ่นยาว (และขอบคุณที่อ่านมาถึงจุดนี้) ผมเพียงต้องการจะบอกว่า ผมจากบ้านมาตั้งแต่สิบสองขวบ แม้จะกลับบ้านบ้างเป็นครั้งคราว แต่ทุกครั้งที่กลับและได้เข้ามาในห้อง ‘โฮมเธียร์เตอร์’ ที่เคยดูวีดีโอกับพ่อแม่ในวัยเด็ก กลับมีความรู้สึกปนเป

หนึ่ง ผมมีความสุขที่ได้สูดกลิ่นชีวิตวัยเด็กไว้เต็มปอด สอง หลายครั้งกลิ่นชีวิตวัยเด็กนั้นหนักเกินไปจนหายใจติดขัด เพราะลึกๆ ผมแอบรู้สึกว่า ‘สไตล์’ (ไม่ใช่แค่เสื้อผ้า แต่หมายรวมถึงทัศนคติ และวิธีการดำเนินชีวิต) ของผมนั้นไม่เข้ากันกับบริบทที่นี่ สาม ห้องนี้ใหญ่เกินไปสำหรับสองตายายที่ทำได้แค่ดูรูปลูก 3 คนที่แขวนไว้ข้างฝา ในรูปนั้นสตัฟฟ์ผม พี่สาว และน้องชายเอาไว้ในวัยเพิ่งเดินคล่อง (และสไตล์ไอคอนตอนนั้นคือจูเรนเจอร์) ทั้งที่ผมตัวจริงกำลังตามฝันในเมืองหลวง และทำได้แค่พยายามส่งเงินมาให้บ่อยกว่าที่ตัวจะมาถึง และนั่น…ทำให้ผมหายใจไม่ออก

แต่ใครจะคิดล่ะครับว่า Family Portrait อัลบั้มนั้นกลับช่วยชีวิต ไม่ใช่แค่เป็นเครื่องช่วยหายใจ แต่มันยังทำหน้าที่เป็นแผนที่ช่วยชี้ทางผมที่กำลังกังขาว่าตัวเองเป็นใคร นำทางว่าผมนั้นเหมือนพ่อกับแม่มากแค่ไหน และจริงๆ แล้ว ตัวเองเข้ากับที่นี่มากเพียงใดจากที่เคยคิดว่า ไม่มีอะไรของเราที่เข้ากับที่นี่เลย

 

 

ภาพพ่อในวันแต่งงาน ใส่สูทสีเบจ เข้ากันกับไทสีกรมและเชิ้ตขาวลงแป้งคมกริบเคียงข้างแม่ในชุดเดรสสีขาวแบบสาวบ้านนา แม้ว่าพ่อจะติดกระดุมสูทเม็ดสุดท้าย แต่ผมกลับมองด้วยทัศนคติไม่จับผิด และคิดทันทีว่าที่ผ่านมาทำไมแค่การติดกระดุมเม็ดสุดท้ายของสูท หลายคน (รวมถึงผมเมื่อก่อน) ต้องดูแคลนคนทำเหมือนเขาผิดบาปที่ทำผิดกฎ Sartorial ทั้งที่สิ่งที่เขาทำนั้นเข้ากับสิ่งที่เขาเป็น ตอนนั้นผมรู้สึกทันทีว่าพ่อเท่กว่า Bryan Ferry ในชุดสูทสีเดียวกัน

เรื่องนี้ชวนให้คิดว่า Sartorial นั้นต่อให้มีกฎเกณฑ์จริง แต่เราต้องเห็นเป็นเรื่องคอขาดบาดตายขนาดนั้นเชียวหรือ? ผมเห็น Yasuto Kamoshita กลัดกระดุมเม็ดสุดท้ายของสูท (เพียงเม็ดเดียว) กับตา เขาทำจนเป็น Signature เขาใส่อย่างนั้น และถือแชมเปญในงานเลี้ยงของ Vitale Barberis Canonico ซึ่งจัดขึ้นในเทศกาล Pitti Uomo ทุกปีที่ห้องเสื้อ Liverano & Liverano แห่งฟลอเรนซ์ แต่ไม่เห็นมีใครในงานเลี้ยงจ้องไปจับผิดเขา มีแต่คน (รวมถึงผม) ที่จ้องจะไปจับมือ

 

 

เหลือบไปเห็นภาพแม่สวมเชิ้ตลายตั้งทรงบ็อกซี่ สีส้มสลับเหลือง กับยีนส์ดำ ก็รู้เลยว่า ผมติดนิสัยชอบเสื้อสีฉูดฉาดแบบนี้มาจากใคร 

 

 

หรือจะภาพพ่อกับสแล็กเทาตัวเก่ง ในวันที่ไม่ต้องมุดใต้ท้องรถ พ่อจะผละจากชุดช่าง (ชุดช่าง! นี่แหละเวิร์คแวร์ในความหมาย ‘ชุดใส่ทำงาน’ ที่ใส่ทำงานจริงๆ ทำเอาเฟรนช์เวิร์คแวร์แจ็กเก็ตสีน้ำเงินเข้มตัวเก่งของผมดูหมองประสบการณ์ไปในทันที) มาสวมแสล็กเทากับเชิ้ต ปล่อยผมเซอร์อย่าง Effortless ถ้าต้องไปงานสำคัญ ก็ไปมันทั้งชุดนั้น

ไม่ใส่สูท ไม่ผูกไท แรกๆ ผมสงสัยว่าทำไมไม่ให้เกียรติวาระเลย แต่พอมาคิดๆ ดูจะใส่ทำไมในพื้นที่ที่บริบทความเป็นทางการของงานแต่งคือเสื้อโปโล กับยีนส์ก็ไปได้ เพราะแม่และพ่อรู้ดีว่าเขาจะ Blend In เข้ากับสังคมที่เขาอยู่ได้อย่างไร  และผมรู้เลยว่าได้นิสัย Dress Up มาจากใคร แม้จะทำงานหนักชุ่มเหงื่อไคลที่ไม่เอื้อต่อการแต่งองค์ทรงเครื่อง แต่ลึกๆ แล้วพ่อและแม่มีนิสัยชอบแต่งตัวและดูแลตัวเองให้ดีอยู่เสมอ 

 

 

อีกภาพ พ่อในวัยละอ่อน ผมแสกกลางเหมือนพระเอกหนังฮ่องกง สวมเชิ้ตสไตรป์แขนสั้น ทีเด็ดอยู่ที่อันเดอร์เชิ้ตคอกว้าง เหลืองมัสตาร์ดรำไร ข้างหลังคือสตรีผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของเขา หนึ่งภาพก็มากพอที่จะบอกว่า คนสองคน ผ่านอะไรด้วยกันมามากเหลือเกิน และการสวมเชิ้ตเลเยอร์เชิ้ตแบบนี้ สำหรับผม มันเชย…แต่ชวนตื่นเต้น และดูเนียนมากในดินแดนด้ามขวาน ที่ใน 12 เดือนนั้น ฝนล่อไปแปด แดดล่อไปสี่ ถึงร้อนแต่ฉ่ำฝนและรับลมทะเลสดชื่นตลอดปี นี่แหละ Styling แบบพี่บ่าวชาวใต้

วินาทีนั้นผมรู้ทันที นี่แหละตัวผม ไม่ใช่การพยายามเลเยอร์ให้เหมือนโตเกียวซิตี้บอย หรือหาเฮอร์ริงตั้นแจ็กเก็ตสีแดงมาใส่ทับเสื้อยืดขาวแบบ James Dean หรือหาเวสเทิร์นยีนส์มาใส่แบบตั้งปกให้เหมือน Serge Gainsbourg และแสร้งใช้ชีวิตราวกับอยู่ปารีส ทั้งที่ไม่เคยไป และจริงๆ แล้วตัวเองโตมากับเสียงเพลงเอกชัย ศรีวิชัย, มาลีฮวนน่า ไม่ก็เพลงปักษ์ใต้บ้านเราของแฮมเมอร์ รู้จักสะตอก่อนสตรอเบอร์รี่ เข้าใจคำว่า ‘หรอย’ ก่อนคำว่าสุดยอดถึงใจ และใช้มันอย่างได้อย่างไม่เคอะเขิน ที่สำคัญยิ่งมอง Family Portrait ผมยิ่งเห็นตัวเอง รุ่นพี่ช่างภาพที่เคารพท่านหนึ่งเคยเปรยไว้ “เมื่อใดเห็นตัวเอง เมื่อนั้น…เห็นทุกสิ่ง” ก็จริงดังว่าเพราะสไตล์หาใช่แค่เสื้อผ้า แต่คือการใช้ชีวิต

สำหรับใครที่อยากหาสไตล์เฉพาะตัวแต่ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน รูปครอบครัวคือจุดเริ่มต้นที่ไม่เลวเพราะผมเชื่อเสมอว่า การเห็นตัวเองที่ดีที่สุด ไม่ใช่การมองให้ไกลออกไป แต่ต้องมองให้ใกล้…และลึกพอที่จะเห็นจุดเริ่มต้นของตนเอง

Related Stories

The Inspirations

WHAT WE’VE LEARNED FROM “DAD STYLE”

สไตล์การแต่งกายที่เราได้จากพ่อ ผ่านภาพถ่ายในความทรงจำ

Read

The Read

STYLE LESSONS WE LEARNED FROM OUR MOMS

เตือนใจว่าใครสอนเราแต่งตัว ด้วย 5 รูปถ่ายสมัยวัยเยาว์

Read

The Read

RECONNECT WITH YOUR PARENTS: กระชับความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับพ่อแม่ให้เข้าใจกันยิ่งกว่าเดิม

เพราะนี่อาจเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุด ที่จะหันกลับมาดูแล ‘รักแรก’ ของชีวิต

Read

0Shares
preloader