Out of Office

500 MILES FROM HOME PART 2

Out of Office

500 MILES FROM HOME PART 2

10 September 2018

บันทึกเรื่องราวต่างๆ ของการเดินทางไปสอนหนังสือกว่าหนึ่งเดือน
ที่โรงเรียนบ้านก้อจัดสรรสาขาเรือนแพ อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน

บทความและรูปโดย Suwicha Sangkayoolakul, Features Editor, W.Ministry
ภาพประกอบโดย Kasidit Taranabhaiboon, Illustrator, W.Ministry

5 – 10 สิงหาคม .. 2561

กราบท่านผู้อ่านที่รัก

เป็นเวลากว่าหนึ่งสัปดาห์แล้ว ที่ผู้เขียนละทิ้งชีวิตชนิดคนเมือง ที่วนเวียนอยู่ในย่านสาทร สยาม และทองหล่อมาเป็นคุณครูอาสาอยู่ที่ โรงเรียนบ้านก้อจัดสรร (สาขาเรือนแพนี้ สำหรับท่านผู้อ่านที่เข้ามาอ่านโดยไม่ทราบที่มาที่ไป สามารถกลับไปอ่านพาร์ทแรกได้ที่นี่ แน่นอนว่า ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา เกิดเรื่องราวต่างๆ ขึ้นมากมาย และเมื่อผู้เขียนพอมีเวลาส่วนตัวหลังจากการสอนหนังสือเด็กๆ ก็รฦกถึงท่านผู้อ่านทุกท่าน นี่จึงเป็นโอกาสอันดียิ่ง ที่ผู้เขียนจะนำเรื่องราวต่างๆ เหล่านั้น มาถ่ายทอดให้ท่านผู้อ่านได้อ่านกัน และเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ขอท่านผู้อ่านเตรียมขนมเครื่องดื่มให้พร้อมสรรพ นอนนั่งในอิริยาบถที่สบาย และไปเที่ยวตำบลบ้านก้อ อำเภอลี้ จังหวัดลำพูนไปพร้อมๆ กัน

หลังจากบทนำที่ผู้เขียนทิ้งท้ายไว้ในวันก่อน ผู้เขียนออกเดินทางด้วยรถไฟดิ่งตรงจากสถานีหัวลำโพงกรุงเทพมหานคร ในเวลาประมาณ 13.45 ด้วยทางรถไฟสายเหนือ ตู้นอนชนิดที่สอง ผู้เขียนกึ่งหลับกึ่งตื่นมองวิวรถไฟที่แล่นผ่านสถานี ประจำจังหวัดต่างๆ สถานีแล้วสถานีเล่า จากกรุงเทพฯ เข้าสู่ลพบุรี นครสวรรค์พิจิตร พิษณุโลก อุตรดิตถ์ แพร่ และลำปาง และด้วยความที่ผู้เขียนไม่เคยนั่งรถไฟมาก่อนในชีวิต ผู้เขียนจึงไม่อาจจะรู้ได้เลยว่า จะถึงที่หมายตามเวลา 3.45 ที่ตั๋วบอกหรือไม่ และยิ่งไม่อาจรู้ได้เลยว่า เมื่อถึงที่หมายแล้วเจ้าหน้าที่ประจำขบวนจะปลุกผู้เขียนให้ตื่นฟื้นจากการหลับใหลหรือไม่ ด้วยความกลัวที่ว่า จะเลยสถานีลำพูนไปโผล่ถึงสถานีเชียงใหม่ และจะผิดนัดกับครูมาดเอา ผู้เขียนจึงเลือกที่จะตั้งนาฬิกาปลุกในโทรศัพท์ตั้งแต่ตีสามครึ่งเป็นต้นไป

นาฬิกาปลุกดังขึ้น พร้อมตัวผู้เขียนที่กระโดดเด้งขึ้นจากเตียง ลุกลี้ลุกลนมองหน้าต่างรถไฟ ว่าถึงแห่งหนตำบลใดแล้ว ป้ายสถานีนอกหน้าต่างเขียนว่า “ปางม่วง” ซึ่งอยู่ห่างจากลำพูนอยู่อีกเจ็ดสถานี นี่จึงเป็นครั้งแรกที่ทำให้ผู้เขียนได้รู้ว่า ไม่เพียงเครื่องบินเท่านั้นที่ดีเลย์ รถไฟก็ดีเลย์ได้เช่นกัน สรุปว่าผู้เขียนเดินทางถึงสถานีลำพูนในเวลาเกือบตีห้าเข้าแล้ว เมื่อก้าวเท้าข้างแรกออกจากรถไฟ สายตากว้านหาผู้ที่จะมารอรับ ก็ไปพบกับครูมาดที่ยืนยิ้มอยู่แต่ไกล นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้เขียนได้พบกับครูสามารถ สุทะ หรือครูมาดเรือนแพ หลังจากขอโทษขอโพยครูมาดเสร็จสรรพ (ที่ให้ครูมารอตั้งแต่ตีสี่ เลทไปกว่าหนึ่งชั่วโมงครูมาดก็ขับรถพาผู้เขียนออกจากตัวเมืองลำพูน เข้าสู่อำเภอลี้

ใช้เวลาเดินทางกว่าสองชั่วโมง ก็ถึงอนุสาวรีย์สามครูบากลางตัวเมืองลี้ เดินทางต่ออีกประมาณหนึ่งชั่วโมงเข้าไปในอุทยานแห่งชาติแม่ปิง ก็ถึงตำบลก้อ อันเป็นที่ตั้งของโรงเรียนบ้านก้อจัดสรร สาขาหลัก ครูมาดบอกกับผู้เขียนว่า พรุ่งนี้จะมีการจัดอบรมคุณธรรมที่โรงเรียนสาขาหลัก และครูมาดต้องช่วยจัดงานก่อน กว่าจะได้ลงไปที่โรงเรียนสาขาเรือนแพ ก็คงเป็นวันที่ 7 เลยทีเดียว

คืนวันนั้น ผู้เขียนนอนพักอยู่ที่บ้านพักครูที่ปลูกเป็นเรือนๆ อยู่รายรอบโรงเรียน คุณครูสมชาย ครูประจำโรงเรียนสาขาหลัก ที่พักอยู่บ้านหลังเดียวกัน เล่าให้ผู้เขียนฟังว่า ที่นี่มีคุณครูทั้งหมด 18 ท่าน ส่วนใหญ่มีบ้านอยู่ที่ตัวเมืองลี้ ตัวเมืองลำพูน หรือเลยไปถึงเชียงใหม่ ทำให้เดินทางมาสอนหนังสือลำบาก โดยเฉพาะขากลับ ที่ต้องขับผ่านอุทยานแห่งชาติแม่ปิง ที่ถนนหนทางค่อนข้างมืดและอันตราย ดังนั้นแล้ว ในวันจันทร์ถึงวันศุกร์คุณครูส่วนใหญ่จึงพักอยู่ที่บ้านพักครูในโรงเรียน และค่อยกลับบ้านในช่วงสุดสัปดาห์

หลังจบงานอบรมคุณธรรมในวันรุ่งขึ้น ก็ถึงเวลาที่ผู้เขียนจะได้ “ลงแพ” ไปพบกับเด็กๆ เสียที ดังนั้นจึงขออนุญาตแนะนำสมาชิกของ โรงเรียนบ้านก้อจัดสรร สาขาเรือนแพ ให้ท่านผู้อ่านได้รู้จักกันเสียก่อน โรงเรียนนี้มีคุณครูดูแลอยู่สองท่าน คือครูมาด (ครูสามารถ สุทะและครูน้อย (ครูปริญญา ขันอาสาส่วนเด็กๆ มีอยู่ทั้งหมดหกชีวิต นำโดยพี่ๆ . 5 เจ้าใหม่ (เด็กชายสิงหา สังข์คำเจ้าอาร์ม (เด็กชายสุริยา เกตุหมูและเจ้าโฟม (เด็กชายทรงพล หล้าบัววงศ์น้อง . 1 อีกสองคน คือน้องดิว (เด็กชายชญานนท์ หม่นสุและน้องบอย(เด็กชายเฉลิมวุฒิ ดอกบัวรวมถึงน้องสาวของพี่ๆ ทุกคน น้องอิงดอย (เด็กหญิงชนากานต์ สุ่มผงชั้นอนุบาล2

ครูมาด (ครูสามารถ สุทะ)
ครูน้อย (ครูปริญญา ขันอาสา)
เจ้าใหม่ (เด็กชายสิงหา สังข์คำ)
เจ้าอาร์ม (เด็กชายสุริยา เกตุหมู)
เจ้าโฟม (เด็กชายทรงพล หล้าบัววงศ์)
น้องดิว (เด็กชายชญานนท์ หม่นสุ)
น้องบอย (เด็กชายเฉลิมวุฒิ ดอกบัว)
น้องอิงดอย (เด็กหญิงชนากานต์ สุ่มผง)

ครูน้อย และครูสมชาย (ผู้ทำหน้าที่ขับรถให้ในวันนั้น)​ ช่วยผู้เขียน แบกข้าวของเครื่องใช้ ที่ส่งมาจากกรุงเทพฯล่วงหน้า สิ่งของที่จำเป็นต่างๆ อาหารสดและข้าวสาร ขึ้นหลังรถกระบะ และออกเดินทางจากโรงเรียนสาขาหลัก ขับรถราว 15 นาที จากโรงเรียนไปสู่ท่าเรือที่แก่งก้อ ครูน้อยขนของลงเรือของโรงเรียน จากนั้นจึงขับเรืออกจากท่า มุ่งหน้าสู่โรงเรียนสาขาเรือนแพในทันที เราใช้เวลาราว 45 นาที จากท่าเรือสู่โรงเรียน แต่เพียง 5 นาทีแรกที่ลงเรือ สิ่งที่ผู้เขียนค้นพบมีอยู่สองสิ่งคือ ความงามของธรรมชาติแห่งลุ่มแม่น้ำปิง สายน้ำ ภูเขา และแพของชาวประมงที่ผูกไว้อยู่ระหว่างทาง อีกสิ่งคือสัญญาณโทรศัพท์และอินเตอร์เน็ต ที่ค่อยๆ เลือนหายไปจากหน้าจอทีละนิด เหมือนตอนเครื่องบินจะขึ้น ก่อนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย ครูน้อยผู้กำลังบังคับหางเสืออย่างชำนาญ บอกกับผู้เขียนว่า “ครูบูมถ้าจะมาอยู่ที่นี่หนึ่งเดือน ต้องขับเรือเป็นนะครับ!” ผู้เขียนยิ้มตอบ ก่อนจินตนาการภาพของตนเองถือหางเสือเรือลำน้อยดูบ้าง ครูน้อยแวะรับนักเรียนคนแรก ที่ผูกแพอยู่ใกล้กับท่าเรือมากที่สุด นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้เขียนได้พบกับเจ้าใหม่ . 5 ก่อนที่ทั้งครูน้อยและเจ้าใหม่ จะช่วยกันนำเรือจอดเทียบกับโรงเรียน

เจ้าโฟมและเจ้าอาร์ม เด็กชั้น . 5 อีกสองคน ตามมาที่โรงเรียนในอีกไม่ช้า แต่แน่นอนว่า วันนี้เย็นเกินกว่าจะเปิดตำราเรียนแล้ว ครูน้อยจึงสั่งๆ เด็กๆ ทำเวรตามหน้าที่ของตน และทยอยเก็บของต่างๆ ให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะลงมือทำอาหารเย็นง่ายๆ อย่างผัดกะเพราะให้พวกเรากินกัน

ข้าวทุกจาน อาหารทุกอย่าง อย่ากินทิ้งขว้าง เป็นของมีค่า หลายคนเหนื่อยยาก ลำบากหนักหนาสงสารบรรดาคนยากคนจน ในโลกใบนี้ ยังมีคนจนยาก แสนลำบากอัตคัดและขัดสน อย่ากินทิ้งกินขว้างตามใจตน สงสารคนจนที่ไม่มีอะไรกิน อาหารเย็นวันนี้ ข้าวผัดกะเพราะ ขอบคุณครับพ่อครัวขอบคุณครับคนทำ ขอบคุณครับคุณครู

เสียงเด็กๆ “พิจารณาอาหาร” ก่อนเริ่มลงมือกิน ผู้เขียนจำได้ว่า ก็เคยท่องมาเช่นเดียวกัน ครั้งสุดท้ายคงเป็นช่วงเข้าค่ายทักษะชีวิตตอน . 3 มื้ออาหารจบลงอย่างรวดเร็วด้วยความอิ่มอกอิ่มท้องของทุกคน ครูน้อยหยิบยื่นขันน้ำสีเหลืองชนิดที่ได้จากชุดสังฆทานให้ผู้เขียน พร้อมถามอย่างติดตลกว่า “ครูบูมอาบน้ำแม่น้ำได้ใช่ไหมครับ จะกระโดดน้ำเลยก็ได้ แต่ระวังลูกชะโดมันตอดนะ!” นี่จึงเป็นครั้งแรก ที่ผู้เขียนได้อาบน้ำจากแม่น้ำด้วยเช่นกัน

ไม่อาจรู้ได้เลยว่า เป็นเพราะความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง หรือบรรยากาศแสนสบายบนเรือนแพ ผู้เขียนหลับทันทีเมื่อหัวถึงหมอน จะมีก็แต่อาการคันตามตัว ที่ทำให้ต้องตื่นมาเกากลางดึก เพราะถูกแมลงตัวเล็กๆ กัดตามขาบ้าง ตามแขนบ้าง แมลงพวกก็นี้ร้ายนัก เพราะถึงแม้ผู้เขียนจะนอนอยู่ในมุ้งที่เด็กๆ อุตส่าห์สละเวลาเล่นไพ่UNO มากางให้ พวกมันก็ยังสามารถเล็ดลอดเข้ามากัดเสียจนได้ (มารู้จากครูน้อยภายหลังว่า มันคือ “ตัวริ้น” ดีที่ผู้เขียนไม่ได้มีอาการแพ้ จึงขึ้นเป็นจุดเล็กๆ แดงๆ เท่านั้น)

เช้าแรกบนแพ ผู้เขียนตื่นตั้งแต่ตี 5 ครึ่ง เพื่อต้องการดูพระอาทิตย์ขึ้น แต่ด้วยหมอกที่ลงจัด ทำให้เก็บภาพมาฝากท่านผู้อ่านได้ไม่สวยงามนัก ต้องขออภัยท่านผู้อ่านไว้  ที่นี้ด้วยครับ ผู้เขียนใช้เวลาเงียบๆ ช่วงเช้าตรู่ เดินสำรวจส่วนต่างๆ ของแพ ได้ข้อสรุปสั้นๆ ว่า แพโรงเรียน เป็นแพหลายหลังผูกติดกัน และผูกกับตอไม้ใหญ่บนฝั่งด้านหลังอีกที ปัจจุบันแพผูกอยู่ที่อำเภอสามเงา จังหวัดตาก เนื่องจากเป็นช่วงที่น้ำขึ้นสูง และตัวแพจะย้ายที่ผูกไปเรื่อยๆ ตามการขึ้นลงของน้ำในแม่น้ำ ทั้งนี้ ผู้เขียนได้พยายามจดรูปแบบของแพแต่ละหลังมาให้ท่านผู้อ่านทุกท่านด้วย เพื่ออรรถรสในการอ่านที่มากขึ้น

เด็กๆ ตื่นขึ้นมาพร้อมกันราว 6.00 นาฬิกา พร้อมกับเก็บที่นอนกันอย่างขยันขันแข็ง และเริ่มทำเวรความสะอาดตามส่วนที่ตนรับผิดชอบ มื้อเช้านี้ ผู้เขียนเลือกที่จะทำอาหารให้ครูน้อยและเด็กๆ กินบ้าง จึงเข้าครัวไปแกะเส้นพาสต้าและซอส มาผัดพร้อม “จิ้นหมูบด” เป็นสปาเกตตี้นาโปลีตันแบบง่ายๆ เส้นพาสต้าสองซองใหญ่ ผัดจนหอมได้ที่ ตักแบ่งเท่าๆ กันเป็นห้าจาน เด็กๆ ที่ไม่เคยกินสปาเกตตี้มาก่อน กินกันอย่างเอร็ดอร่อย ผู้เขียนไม่จำเป็นต้องกิน ก็รู้สึกอิ่มอกอิ่มใจไปพร้อมๆ กัน หลังจากมื้ออาหารเช้า ก็ถึงเวลาเคารพธงชาติและสวดมนตร์ก่อนที่จะเริ่มเรียนคาบแรกในเวลา 9.00 นาฬิกา วิชาภาษาไทย น่าจะเป็นวิชาที่ผู้เขียนพอไปวัดไปวาได้มากที่สุดคาบเช้าจึงเริ่มต้นด้วยการเขียนตามคำบอก การฝึกย่อความจากนิทานชาดก และการอ่านหนังสือวรรณคดีลำนำตอน “กระเช้าสีดา

ครูน้อยเตรียมอาหารเที่ยงไว้ให้พวกเราแล้ว ในตอนบ่ายมีนักเรียนมาเพิ่มอีก คือน้อยบอย ชั้น . 1 และน้องอิงดอย ชั้นอนุบาล 2 ผู้เขียนวุ่นวายกับการดูแลเด็กๆ จนต้องงัดไม้เด็ดอย่างของเล่นระบายสีไดโนเสาร์ ที่ส่งมาจากกรุงเทพฯ ล่วงหน้า มาให้เด็กๆ ได้ระบายสีกัน วันเวลาบนเรือนแพผ่านไปอย่างรวดเร็ว อาจเป็นเพราะผู้เขียนเข้านอนเร็วอย่างยิ่ง เพราะความอ่อนล้าที่ต้องสู้รบตบมือกับพวกตัวแสบหลายคน รู้ตัวอีกที วันพรุ่งนี้ก็เป็นวันศุกร์เสียแล้ว เด็กๆ เตรียมกลับบ้าน เช่นเดียวกับผู้เขียนที่เตรียมเข้าไปพักผ่อนที่ตัวอำเภอเช่นกัน เล่ามาเสียตั้งยืดยาว จะขอกล่าวทิ้งท้ายในตอนนี้ไว้เสียหน่อยว่า ถ้าท่านผู้อ่านท่านไหน อยากมาสัมผัสกับชีวิตบนแพมาเป็นครูอาสา หรือมาเยี่ยมเยียนเด็กๆ และคุณครู สามารถติดต่อหาครูมาดได้โดยตรงที่เบอร์ 087-179-9506

และไว้พบกันใหม่ในซีรีส์บทความครูอาสาในตอนต่อไป

รฦกถึงเสมอ
ผู้เขียน


ที่โรงเรียนนี้ไม่คิดค่าเทอมกับเด็กๆ แต่อย่างไรก็ตาม ครูมาดก็ยังมีค่าใช้จ่ายต่างๆ มากมาย ดังนั้นหากท่านผู้อ่านท่านไหนสนใจช่วยค่าเล่าเรียนของเด็กๆ หรืออยากช่วยครูมาดปรับปรุงโรงเรียนไม่ว่าจะเป็นในด้านไหนก็ตาม (เข้าไปดูภาพเด็กๆ และโรงเรียนได้ที่เพจ ครูมาด เรือนแพสามารถร่วมบริจาคได้ที่เลขที่บัญชี

984-3-34573-8
ชื่อบัญชีเพื่อการศึกษา โรงเรียนบ้านก้อจัดสรร สาขาเรือนแพ โดยนายสามารถ สุทะ
ธนาคารกรุงไทย

หรือถ้าอยากส่งของมาให้เด็กๆ เช่น ตำราเรียน แบบฝึกหัด (ชั้นอนุบาล – ประถมหนังสือต่างๆ ทั้งภาษาไทยและอังกฤษ เสื้อผ้า ชุดนักเรียน หรืออุปกรณ์การเรียนและสื่อการสอน รวมถึงของเล่นต่างๆ สามารถส่งมาได้ที่ที่อยู่

ครูสามารถ สุทะ
ส่งที่โรงเรียนบ้านก้อจัดสรร
.ก้อ .ลี้ .ลำพูน 51110

ผู้เขียนขอกราบขอบพระคุณทุกๆ ท่าน แทนคุณครู ชาวบ้านและเด็กๆ ล่วงหน้าจากใจจริง

Spread the words

Related Stories

Out of Office

AN EDITOR’S JOURNAL: DESTINATION DETOX ON THE JAPANESE ISLAND OF KYUSHU

5 วันในภูมิภาคคิวชู จากเมืองแห่งบ่อน้ำพุร้อนธรรมชาติสู่หมู่บ้านเล็กๆ ในหุบเขา

Read

Query & Advice

HOW TO CHOOSE A MOISTURIZER FOR GUYS WHO WORK OUT

ให้ความสำคัญกับก้าวแรกของสกินแคร์สำหรับผู้ชายที่ชอบออกกำลัง

Read

The Style Guide

A FEW TIPS ON SOCKLESS STYLE

เรียนรู้เเละปรับใช้จากเหล่าผู้บุกเบิกสไตล์ ไม่เว้นแม้แต่การใส่รองเท้าเพื่อเผยข้อเท้า

Read

0Shares
preloader